Archive for the Anatomia telewizji w USA Category

W PROGRAMACH I CZASOPISMACH

W czasopismach mmansowo-sentymenalnych prze­znaczonych głównie dla kobiet, na jeden numer przypadało do 12 aktów przemocy, w magazynach wyspecjalizowanych w tematyce sensacyjno-krymi- nalnej dochodziło do 77, w najtańszych magazy­nach wydawanych na kiepskim papierze (tak zwa­nym’ pulp magazines) liczba. ich. przekraczała 100 na’ jeden numer. W komiksach znajdujących się w powszechnej sprzedaży przeciętnie co siódmy ry­sunek przedstawiał scenę stosowania przemocy, w wyspecjalizowanych zaś komiksach sensacyjno-kry- minalnych i westernowych — co czwarty—piąty rysunek.  W programach telewizyjnych liczba motywów scen przemocy, wysoka już w pierwszych latach istnienia telewizji, na przestrzeni. lat znacznie wzrosła. 

 

Witam, nazywam się Jarosław Kozień i na codzień pracuję w telewizji. Blog to jedna z wielu moich pasji. Na blogu zamieszczam aktualne artykuły o mediach i reklamie. Jeśli zainteresują Cie informację jakie tutaj się pojawiają to zapraszam do zostania na dłużej.

POZIOM KULMINACYJNY

W roku 1954 w czterech miastach położo­nych w różnych częściach Stanów Zjednoczonych (Waszyngton, Denver, Atlanta, Seattle) między go­dziną 19 a 22 programy o treści sensacyjnej i kry­minalnej (w tym także westerny) zajmowały od 11 do 17 procent czasu, w roku zaś 1961 — już od 51 do 67 procent.W latach 1967. i 1968 fala przemocy osiągnęła w telewizji poziom kulminacyjny. 81,6 procent wszystkich programów zawierało elementy prze­mocy i gwałtu (od 77,1. procent w programach sie­ci CBS do 90,9 procent W programach sieci ABC). Jej wzrost został w następnych latach zahamowa­ny wskutek nacisku opinii publicznej i wszczętych dochodzeń Narodowej – Komisji do Spraw Badań Przyczyn i Sposobów ZapobieganiaPrzemocy.

 

Witam, nazywam się Jarosław Kozień i na codzień pracuję w telewizji. Blog to jedna z wielu moich pasji. Na blogu zamieszczam aktualne artykuły o mediach i reklamie. Jeśli zainteresują Cie informację jakie tutaj się pojawiają to zapraszam do zostania na dłużej.

W CIĄGU JEDNEJ GODZINY

W ciągu jednej godziny przeciętnego programu po­kazywano średnio 7 czynów agresywnych (przy czym zbiorowe bójki i masowe morderstwa liczone były jako jeden pojedynczy epizod). Na i 10 takich czynów – 8. pokazanych było w tonacji serio, a 2 w tonacji komediowej. W ciągu tygodnia w progra­mach telewizyjnych nadawanych między godziną a 22 spośród 455 postaci pretendujących do mia­na głównych bohaterów 241 dokonało przynajmniej jednego aktu przemocy, 54 zabiło swojego przeciw­nika, a 24 zmarło gwałtowną śmiercią. Na jeden odcinek programowy (film lub odcinek filmu se­ryjnego) przypada przeciętnie 5 ofiar — zabitych lub rannych.

Witam, nazywam się Jarosław Kozień i na codzień pracuję w telewizji. Blog to jedna z wielu moich pasji. Na blogu zamieszczam aktualne artykuły o mediach i reklamie. Jeśli zainteresują Cie informację jakie tutaj się pojawiają to zapraszam do zostania na dłużej.

OGLĄDANE TAKŻE PRZEZ DZIECI

W. Schramm, J. Lyle i -E. Parker analizowali program czterech stacji telewizyjnych w prze­ciągu 100 godzin, w – czasie . kiedy oglądają’ go dzieci. Po wyłączeniu filmów rysunkowych, w których elementy gwałtu i przemocy również wy­stępują w dużym zagęszczeniu,-naliczyli oni: 12 morderstw, 16 strzelanin, 21 postrzeleń; 2! innych gwałtownych epizodów, w których użyta była broń palna, 37 walk na pięści i innych czynów, w których stosowana była przemoc fizyczna, 1 przebicie nożem kuchennym,’ 4 usiłowania samo­bójstwa, z czego 3 udane, 4′ strącenia ’ ze skały w przepaść pojedynczych osób, a 2 strącenia sa­mochodów z ludźmi, 2 zamachy przez najechani samochodem na ludzi idących chodnikiem, 1 przez psychopatę szalejącego w samochodzie, 2 przypad­ki zlinczowania — z czego jeden dokonany został przez pomyłkę na innej osobie, 1 tratowanie czło­wieka przez konia i wiele innych, takich jak wal­ka samolotów, działalność wynajętego i mordercy,rabunki, wyrzucenie kobiety z pędzącego pocią­gu, śmiercionośny przypływ oceaniczny, trzęsienie ziemi i ścięcie gilotyną.

Witam, nazywam się Jarosław Kozień i na codzień pracuję w telewizji. Blog to jedna z wielu moich pasji. Na blogu zamieszczam aktualne artykuły o mediach i reklamie. Jeśli zainteresują Cie informację jakie tutaj się pojawiają to zapraszam do zostania na dłużej.

SKUTKI PROGRAMÓW

Jeden tylko tydzień oglą­dania programów do godziny 21 na jednym kanale w Los Angeles pozwolił doliczyć się 144 morderstw (w, tym wiele, zbiorowych), 52 zabójstw „uspra­wiedliwionych”, 13 porwań, 7 scen tortur, 11 mor­derstw zaplanowanych, lecz udaremnionych, scen linczu i wielu gwałtownych scen o rozmai­tym charakterze.  Ogółem przyjmuje się,‘ że pomiędzy. 5 a 14 ro­kiem życia przeciętne dziecko ogląda w telewizji 13 000 gwałtownych zgonów. Nic więc dziwnego, że większość rozważań na temat wpływu . wywieranego na społeczeństwo przez’ film i telewizję’ obraca się wokół skutków wyświetlania na’ekranie w takim stężeniu gwałtu, przemocy’i zbrodni. Problem ten rozważany był przez psychologów, pedagogów i socjologów w róż­nych krajach już od czasów upowszechnienia fil­mu.

Witam, nazywam się Jarosław Kozień i na codzień pracuję w telewizji. Blog to jedna z wielu moich pasji. Na blogu zamieszczam aktualne artykuły o mediach i reklamie. Jeśli zainteresują Cie informację jakie tutaj się pojawiają to zapraszam do zostania na dłużej.

W POWSZECHNYM ODCZUCIU

W powszechnym odczuciu rodziców i pedago­gów szkodliwy wpływ takich przedstawień na dzieci i młodzież  wydawał się zawsze wysoce prawdopodobny, jednakże sporadycznie’ przepro­wadzane badania nie potrafiły tego w sposób nau­kowo przekonywający udowodnić. Toteż hipoteza, że agresja przedstawiona na ekranie pozostaje w bezpośrednim * związku przyczynowo-skutkowym z agresywnymi czynami popełnianymi poza salą kinową i że'< ekranowy obraz przestępczości przy­czynia się   do wzrostu przestępczości faktycznej, pozostawała raczej w sferze intuicyjnych’domnie­mań niż faktów. Dziś zbliżyliśmy się do przekonania, że związek między’ czynami agresywnymi oglądanymi na ekranie a. rzeczywistą agresją występującą w ży­ciu istnieje, jest on jednak bardziej złożony,’ niż to’zakładali’zwolennicy tezy o relacji-przyczyno- wo-skutkowej.

Witam, nazywam się Jarosław Kozień i na codzień pracuję w telewizji. Blog to jedna z wielu moich pasji. Na blogu zamieszczam aktualne artykuły o mediach i reklamie. Jeśli zainteresują Cie informację jakie tutaj się pojawiają to zapraszam do zostania na dłużej.

JAK TO WYGLĄDA Z BLISKA?

Parafrazując wspomniane stwier­dzenie Laswella, można by powiedzieć 00 najwyżej, że określone sposoby przedstawiania gwałtuj w określonych ilościach i w ramach określonej sytu­acji społecznej, są w stanie wywrzeć na osobnikówo  określonych cechach psychicznych wpływ powo­dujący, że w określonych warunkach zwiększy się prawdopodobieństwo, iż dokonywać będą czynów agresywnych/ Aby gWałt ekranowy przełożył się na gwałt’ rzeczywisty, ‚konieczne są także – inne czynniki, ale i w tym wypadku gwałt ekranowy nie będzie ani jedynym/ani nawet głównym czyn­nikiem sprawczym.’ ‘Jak to wygląda ż bliska? Badania tego zagad­nienia prowadzone są w trzech płaszczyznach me­todologicznych.

Witam, nazywam się Jarosław Kozień i na codzień pracuję w telewizji. Blog to jedna z wielu moich pasji. Na blogu zamieszczam aktualne artykuły o mediach i reklamie. Jeśli zainteresują Cie informację jakie tutaj się pojawiają to zapraszam do zostania na dłużej.

KAŻDA Z METOD

Po pierwsze, < istnieją badania kli­niczne jednostek przestępczych, osobników wyka­zujących skłonności przestępcze oraz ludzi cierpią­cych na zaburzenia psychiczne. Po drugie, prowa­dzone są badania ankietowe i obserwacje widow­ni, zwłaszcza, dziecięcej i młodzieżowej, w normal­nych warunkach, bez izolowania od wszystkich in­nych czynników, które mogą włączać się w zwią­zek przyczynowo-skutkowy. Po trzecie, prowadzo­ne są eksperymenty laboratoryjne, w których ba­dane . są efekty poszczególnych czynników razem i z osobna.Każda z tych metod daje się . zakwestionować. Badania kliniczne sięgają głęboko do źródeł zacho­wań jednostek,, ale ich rezultaty nie dają się w oczywisty sposób zastosować do osobników nor­malnych.

Witam, nazywam się Jarosław Kozień i na codzień pracuję w telewizji. Blog to jedna z wielu moich pasji. Na blogu zamieszczam aktualne artykuły o mediach i reklamie. Jeśli zainteresują Cie informację jakie tutaj się pojawiają to zapraszam do zostania na dłużej.

MŁODZI PRZESTĘPCY

Przestępcy, zwłaszcza młodzi, często na przykład przyznają się, że z upodobaniem ogląda­ją filmy (już to w kinie, już to na ekranie tele­wizyjnym) sensacyjne i kryminalne, a także wska­zują filmy, które miały ich skłonić do dokona­nia danego przestępstwa lub dostarczyły informa­cji użytecznych technicznie w planowanym prze­stępstwie. Już w roku 1949, kiedy telewizja za­czynała dopiero- zdobywać ^amerykańskie domy, tygodnik „Saturday Review” doniósł o dziewięcio­letnim chłopcu, który zaproponował ojcu, aby wy­słać zatrute czekoladki nauczycielce,- która posta­wiła mu niedostateczny stopień, „bo widział w te­lewizji, jak mąż zgładził w ten sposób zawadzają­cą mu w jego planach żonę” — oraz o innym sied­miolatku, który przyłapany został na sypaniu do rodzinnego obiadu – tłuczonego szkła, aby — jak powiedział — sprawdzić, czy poskutkuje to równie dobrze jak^w telewizji.

Witam, nazywam się Jarosław Kozień i na codzień pracuję w telewizji. Blog to jedna z wielu moich pasji. Na blogu zamieszczam aktualne artykuły o mediach i reklamie. Jeśli zainteresują Cie informację jakie tutaj się pojawiają to zapraszam do zostania na dłużej.